Rano Scout obudził się pierwszy. Ognisko zgasło, morze szumiało w dole, a latarnia na klifie już nie świeciła, bo ktoś zgasił ją o świcie.
Scout powąchał powietrze. Sól. Ryby. I dym z komina, całkiem niedaleko.
— Wstawajcie — powiedział. — Jest blisko.
Poranek na klifie. Drużyna budzi się — koce na trawie, zgaszone ognisko. W dole morze, a na sąsiednim klifie latarnia. Ścieżka prowadzi w jej stronę.
Ścieżka biegła wzdłuż klifu, wąska i kamienista. Szli po wewnętrznej stronie, daleko od krawędzi, bo wiatr był silny. Camo szedł o lasce, powoli, ale sam. Rano wyglądał trochę lepiej.
Blitz gadał bez przerwy. Układał przemówienie do Zipa. „Dzień dobry, jestem Blitz”. Nie, za zwyczajnie. „Dzień dobry, ja też mam błyskawice na butach, takie jak pan”. Nie, dziwnie. Gdzieś w połowie ścieżki zamilkł i dalej szedł już tylko z łapami w kieszeniach.
— Blitz, wszystko dobrze? — zapytała Nova.
— Pierwszy raz nie wiem, co powiedzieć — przyznał. — Dziwne uczucie. Nie polecam.
Latarnia rosła z każdym krokiem: stara, kamienna, z małym domkiem przyklejonym do boku. Z komina szedł dym, a obok domku, na dachu drewnianej szopy, stał rudy lis z siwizną na pysku. W jednej łapie trzymał młotek, w drugiej gwoździe, a w zębach jeszcze jeden.
Lis spojrzał w dół. Na czwórkę z plecakami i bransoletkami. Wyplunął gwóźdź.
— To niemożliwe — powiedział.
A potem zobaczył Camo.
— Cześć, Zip — powiedział Camo. Głos mu zadrżał.
Zip patrzył na niego przez długą chwilę. Potem popatrzył na niebo nad morzem. Na ciemną chmurę, która rosła daleko nad morzem.
— Camo — powiedział. — Trzymaj drabinę. Pogadamy po robocie.
I Camo, który przez tyle lat nie umiał zrobić jednego kroku do przyjaciela, w ciągu sekundy stał przy drabinie i trzymał ją obiema łapami.
— Mocniej — powiedział Zip z góry.
— Trzymam!
— Jeszcze mocniej!
— Zip, to jest drabina, a nie dźwig!
Z góry rozległo się chrapliwe prychnięcie. Blitz nie był pewien, ale chyba był to śmiech.
Zip zszedł, schował młotek i pociągnął nosem.
— Burza — powiedział. — Za godzinę, może dwie. Rybacy dziś wrócą wcześniej, a ja muszę zapalić latarnię, zanim się ściemni. Chodźcie, pokażę wam coś, a potem możecie mi pomagać.
— JASNE! — krzyknął Blitz, który dopiero teraz odzyskał głos. — Znaczy się: dzień dobry, jestem Blitz, mam błyskawice na butach, takie jak pan kiedyś, i bardzo mi miło.
— Mów mi po prostu Zip — odpowiedział lis. — I nie krzycz tak, bo mewy się płoszą. Zakładam, że te buty nie robią tu żadnych błyskawic?
— Przygasły — przyznał Blitz.
— Moje też przygasały, jak byłem daleko od Tropo. — Zip przyglądał się butom Blitza dłużej, niż było trzeba. — Pomarańczowy kamyk. Zostawiłem go w Tropo, kiedy odchodziłem. Tutaj i tak by nie świecił.
— Wszyscy zostawili swoje — powiedział cicho Camo. — Tylko kamyki mi po was zostały. Przechowałem je dla nowej drużyny.
Zip długo nic nie mówił. Potem kiwnął głową, jakby mu się to podobało.
— Dobrze trafił — powiedział. — Chodźcie.
Wyszedł na podwórko i podniósł pokrywę wielkiej skrzyni z drewnem do ognia. Zajrzał do środka i ciężko westchnął. Dach nad skrzynią przeciekał od jesieni. Każdy kawałek drewna był mokry.
— Mokre drewno się nie zapali — powiedziała Nova. — Będzie tylko dymić.
— A latarnia musi dymić? — zapytał Blitz.
— Latarnia ma świecić — powiedział Zip. — Jeśli nie zdążę, łodzie nie trafią do przystani.
Ciemna chmura nad morzem była już większa. Wiatr zerwał ze sznura suszące się ścierki i poniósł je aż do furtki.
— Nie zdążymy — powiedziała cicho Nova.
— ZDĄŻYMY! — krzyknął Blitz.
Ruszył do biegu. Do lasu, po gałęzie, gdziekolwiek. Zrobił trzy kroki, a czwartego nie zrobił.
Szybkość bez kierunku nic nie jest warta, pomyślał. Najpierw: dokąd?
Zamknął oczy. Gdzie dzisiaj widział coś, co chowa się przed deszczem? Rano, wchodząc, potknął się o jakiś patyk. Patyk leżał pod łódką. Pod odwróconą łódką, która jest jak dach. Ziemia pod nią była sucha i pachniała kurzem, a w trawie leżał równy stos gałęzi.
— ŁÓDKA! — wrzasnął. — Pod łódką jest suche drewno! Łódka to dach!
Zip uniósł brwi. Potem odwrócił łódkę na bok jedną ręką i zobaczył stos suchego drewna i gałęzi, ułożonych w idealnym rządku.
— Zapomniałem o nich — powiedział. — Chowałem je tam na zimę. Skąd wiedziałeś?
— Najpierw pomyślałem, potem pobiegłem — powiedział Blitz. — Ostatnio mi się to opłaca.
Resztę zrobili szybko. Scout i Nova biegali z gałęziami, Blitz z drewnem, a Echo i Camo na zmianę trzymali nad wejściem do latarni stary żagiel, żeby deszcz nie moczył drewna. Zip rozłupał siekierą kilka grubych kawałków drewna, a drużyna stała z boku i patrzyła.
— Przy siekierze stoi się z daleka — powiedział. — Zobaczcie, co jest w środku.
Mokry kawałek drewna był w środku jasny i suchy.
— Mokra kora, suche serce — powiedział Zip. — I jeszcze jedno: ogień też trzeba nakarmić od najmniejszego. Najpierw cienkie patyczki, potem coraz grubsze. Gdybym od razu rzucił gruby kawałek drewna, zdusiłbym go.
— Jak z obiadem — powiedział Blitz. — Najpierw zupa, a potem kotlet. Nie na odwrót.
— Mniej więcej — przyznał Zip.
Zip rozłupuje siekierą kawałek drewna na podwórku. Drużyna stoi z boku, a Camo obok trzyma żagiel nad drewnem. Łódź odwrócona na bok, pod nią widać suche drewno.
Gdy pierwsze krople zaczęły bębnić po kamiennych murach, wnieśli drewno po wąskich, krętych schodach na szczyt latarni. Camo szedł powoli, stopień po stopniu, ale sam. W którymś momencie schylił się po kawałek drewna, który mu wypadł, i nagle powiedział:
— Zip. Przepraszam.
Zip odwrócił się do niego na schodach. Niósł pod pachą całą górę gałęzi.
— Powiedz mi to przy zupie — powiedział. — Teraz trzymasz drewno, a ono jest cięższe od twoich przeprosin.
— Dobrze — powiedział Camo. I, o dziwo, uśmiechnął się.
Na szczycie latarni, w kamiennym miejscu na ogień, Zip ułożył najpierw cienkie gałązki, potem grubsze, a na końcu grube kawałki drewna. Potem zapalił długą zapałkę.
— Chcesz odliczyć? — zapytał Blitza.
— Ja?
— Przecież to twój wieczór.
— TRZY! DWA! JEDEN! — krzyknął Blitz.
Płomień buchnął. Pomarańczowe światło rozlało się po falach. Daleko, na ciemniejącym morzu, malutkie światełko łodzi zmieniło kierunek i popłynęło prosto do przystani.
— Zdążyliśmy — wyszeptał Blitz.
— Zdążyłeś — poprawił go Zip. — Bo zanim pobiegłeś, pomyślałeś, dokąd biec.
Szczyt latarni nocą. Ogień płonie w kamiennym miejscu na ogień. Zip, Blitz, Nova, Scout i Echo stoją wokół. Za oknem burza, a w oddali na morzu mała łódź płynie do przystani.
Burza przeszła po północy. Zupa rybna z wielkiego garnka pachniała tak, że Blitz zjadł dwie miski. Tylko Camo siedział nad swoją i nic nie jadł. Siedzieli w domku Zipa, ciasno, ramię przy ramieniu, bo krzeseł było dwa, a gości sześcioro.
Zip podał Camo drewnianą łyżkę.
— Najpierw jedz — powiedział. — Potem mów. Zawsze tak robiliśmy.
— Wyglądam jak sucha gałązka, tak? — zapytał Camo.
— Wyglądasz jak ostatnia sucha gałązka w całym lesie.
— Bo jestem stary.
— Ja też. Ale ja przynajmniej jem.
Camo roześmiał się. Zjadł całą miskę. Dopiero potem odłożył łyżkę.
— Zawsze pamiętaj o swoich bliskich — powiedział. — To napisałem w księdze w jaskini. Dopiero na starość zrozumiałem, co to znaczy. Kiedy byłem młody, szedłem za tropami i zapominałem wracać. Zależało mi na was, tylko nie umiałem tego pokazać. Przepraszam, Zip.
Zip długo mieszał w kubku, chociaż nic w nim nie było.
— Najgorsze było twoje „jutro” — powiedział w końcu. — Mówiłeś „jutro”, a ja wierzyłem. Aż przestałem. Byłem na ciebie zły. Długo. Teraz już nie jestem. Szkoda mi tylko, że tyle lat minęło.
— Mnie też — powiedział Camo.
— To przyjmuję — powiedział Zip i stuknął w jego kubek swoim.
Na półce stało zdjęcie w ramce: kameleon, lis, wydra i sowa pod wielkim dębem.
Echo patrzył na nie tak długo, że Zip w końcu mruknął:
— Nie wyrzuciłem. Ścieram z niego kurz co sobotę.
Rano Zip stał w drzwiach i pakował Blitzowi do plecaka wędzoną rybę.
— Wracasz z nami? — zapytał Blitz.
— Nie — odpowiedział Zip spokojnie. — To jest moje miejsce. Rybacy potrzebują światła. To nie jest ucieczka, Blitz. To jest mój dom.
Sięgnął do kieszeni kurtki i wyjął mały, metalowy kompas. Stary, porysowany.
— Kiedy byłem młody, miałem szybkość i błyskawice. Brakowało mi tylko kierunku. Weź go. Nie ma w nim ani odrobiny magii, ale zawsze wie, gdzie jest północ.
Blitz zacisnął kompas w łapie. Był ciężki. Prawdziwy.
— Dziękuję, Zip.
— Tylko nie biegaj z nim bez patrzenia, bo wpadniesz na drzewo.
— Kiedyś wpadłem — przyznał Blitz.
— Wiem. Poznaję po minie.
Zip popatrzył na Camo.
— A ty, stary, pisz do mnie. Raz w miesiącu. Kupcy jeżdżą tędy co tydzień, list zawsze dojdzie.
— Obiecuję — powiedział Camo i tym razem było widać, że naprawdę obiecuje.
— Następna jest Zumi? — zapytał Zip. — Nad zachodnią rzeką?
— Tak — powiedział Scout.
— To uważajcie. Z Zumi nie będzie łatwo. — Zip mrugnął do Camo. — Ale warto.
Rano. Piątka odchodzi od domku Zipa ścieżką wzdłuż klifu. Zip stoi w drzwiach i macha. Za nim latarnia, w świetle dnia ciemna, ale czekająca na wieczór.
Szli na zachód. Blitz sprawdzał kierunek na kompasie co dziesięć kroków, a Scout szedł nosem. Wieczorem, kiedy się odwrócili, daleko za nimi świeciło małe pomarańczowe światełko.
Zip zapalił. Jak co wieczór.
Tej nocy Blitz zapisał w swoim notesie. Powoli, każdą literę z osobna.
„Klif Zipa. Zip zapala latarnię bez magii i bez błyskawic. Przed burzą chciałem biec na ślepo, ale pomyślałem, gdzie coś chowa się przed deszczem. Suche drewno było pod łódką! Zip nauczył mnie, że ogień zaczyna się od cienkich patyczków, a mokre drewno ma w środku suche serce. Dał mi kompas. Mówi, że szybkość bez kierunku nic nie jest warta. Teraz wiem, co to znaczy. Następna jest Zumi. Zip mówi, że z nią nie będzie łatwo. Ale my idziemy razem.”
KONIEC ODCINKA 3
Drużyna TROPO wróci w: „Most Nad Rzeką”
🐾 Misja dla Ciebie!
Zanim pobiegniesz, pomyśl! Poproś dorosłego, żeby schował w domu jakiś przedmiot i dał ci trzy wskazówki, na przykład: „Jest tam, gdzie ciepło”, „Jest wysoko”, „Jest blisko czegoś, co tyka”. Najpierw zastanów się, gdzie to może być, i dopiero potem szukaj. Szybciej poszło z myśleniem czy bez?