Wracali.
Nie było mapy powrotnej ani ścieżki z oznaczeniami. Ale Scout miał nos, Blitz kompas, Nova głowę pełną pomysłów, a Echo notatki z drogi. Camo szedł pośrodku. Po każdym spotkaniu z dawnym przyjacielem wracało mu trochę koloru.
{# Placeholder until the illustration exists — visible to admins only #} {% if is_granted('ROLE_ADMIN') %}Piątka schodzi z gór doliną. Camo idzie pośrodku grupy, skóra zielonkawa, nie szara. Poranne światło, mgła w dolinie.
— Hej, Camo — powiedział Blitz, zerkając przez ramię. — Masz zieloną plamę na nosie.
— To mój nos — powiedział Camo.
— Wiem. Jest zielony. Wczoraj był szary.
Camo dotknął nosa i spojrzał na swoje łapy. Zielone. Nie jaskrawo, ale zielone.
— Wraca — powiedział.
— Co wraca? — zapytała Nova.
— Ja.
W nocy zaczął padać deszcz. Najpierw cichy, potem coraz mocniejszy. Spali pod rozpiętą płachtą i słuchali, jak bębni nad głowami.
Rano rzeka, przez którą mieli przejść, była zupełnie inna. Wczoraj płynęła wąsko i spokojnie, a przez wodę dało się przejść po dużych kamieniach. Dziś woda była brązowa, szeroka i głośna. Niosła gałęzie, a z kamieni wystawały tylko czubki.
— Przeskoczę! — zawołał Blitz. — Jeden skok, drugi...
— Nie — powiedział Camo.
Powiedział to tak spokojnie, że Blitz od razu się zatrzymał.
— Kiedy po deszczu w rzece jest tyle wody, nie przechodzimy. Nigdy. Nawet jeśli wygląda na płytką. Woda ciągnie mocniej, niż się wydaje, i potrafi przewrócić każdego. Wyżej jest stary most. Idziemy do mostu.
Brązowa rzeka pełna wody po deszczu. Na brzegu drużyna: Camo zatrzymuje Blitza wyciągniętą łapą, kamienie ledwo wystają z wody.
Szli brzegiem w górę rzeki. Ziemia była mokra i miękka, a każdy krok zostawiał w błocie dołek.
Niedaleko mostu Scout nagle przystanął i uniósł nos.
— Chleb — powiedział. — I ser. I jabłko.
Zszedł z drogi pod wielki dąb. Na trawie nic nie leżało, ale w powietrzu wciąż pachniało chlebem, serem i jabłkami.
— Ktoś tu odpoczywał i jadł śniadanie — powiedział Scout. — Dziś rano.
— Skąd wiesz, że dziś? — zapytał Blitz.
Scout pokazał błoto pod dębem. Były w nim drobniutkie odciski łapek, a między nimi cienka kreska, jakby ktoś ciągnął za sobą sznureczek.
— Bo ślady mają ostre brzegi. I nie ma w nich dołeczków od kropli. Gdyby ktoś był tu wczoraj, deszcz by je rozmył. Czyli przyszedł już po deszczu.
— Ktoś bardzo mały — dodała Nova. — Z cienkim ogonkiem.
Scout poszedł kawałek za śladami. Prowadziły drogą w stronę mostu, w tę samą stronę, w którą szli oni. Kroczki były małe i coraz krótsze.
— Ktokolwiek to jest, idzie z daleka — powiedział cicho Scout. — I jest bardzo zmęczony.
Wtedy w ciszy pod dębem rozległo się głośne, długie burczenie.
Wszyscy spojrzeli na Blitza.
— To nie ja — powiedział Blitz. A potem jego brzuch zaburczał jeszcze raz, głośniej. — Dobra, to ja. Ale to przez ten zapach sera! Scout, przestań tak wąchać, bo jest jeszcze gorzej!
— Ja tylko tropię — powiedział Scout, ale sam przełknął ślinę.
Blitz przyłożył nos do ziemi i powąchał bardzo dokładnie.
— Ja też tropię — oznajmił. — Ten trop pachnie śniadaniem.
Pod wielkim dębem. Scout z nosem przy drobnych śladach w błocie. Blitz klęczy z nosem przy trawie, trzymając się za brzuch. Nova zagląda do plecaka, Echo i Camo stoją z boku i się uśmiechają.
Nova zajrzała do plecaka.
— Mamy jedną kanapkę — powiedziała. — Jedną. Na pięcioro.
— To ja ją podzielę — powiedział Echo.
Położył kanapkę na płaskim kamieniu, zmierzył ją piórem, zmarszczył brwi i zmierzył jeszcze raz. Potem pokroił ją na pięć bardzo równych, bardzo uczciwych, bardzo małych kawałeczków.
Blitz zjadł swój w jednej sekundzie. Potem patrzył na kawałeczki reszty tak smutno, jakby to był najsmutniejszy dzień jego życia.
— Blitz — powiedział Camo. — Jutro w Tropo zrobię ci naleśniki. Całą górę.
— Obiecujesz?
— Obiecuję.
I Camo się roześmiał. Głośno, szczerze, tak że aż musiał się oprzeć o dąb. Scout pomyślał, że chyba pierwszy raz od początku wyprawy słyszy, jak Camo śmieje się naprawdę.
Przez most przeszli po jednym, trzymając się barierki. Potem szli i szli. Słońce przesunęło się nad lasem i zaczęło chylić się ku wzgórzom. Blitz nie biegł przodem, bo był za głodny.
Na szczyt ostatniego wzgórza weszli, kiedy niebo robiło się już granatowe.
W dolinie leżało Tropo. Małe, znajome, z ciepłymi światłami w oknach.
{# Placeholder until the illustration exists — visible to admins only #} {% if is_granted('ROLE_ADMIN') %}Piątka stoi na szczycie wzgórza o zmierzchu. W dolinie Tropo: światła w oknach, fontanna, latarnia na wzgórzu, strumień. Granatowe niebo i pierwsze gwiazdy.
Blitz podskoczył. I podskoczył wysoko. Spojrzał na buty. Błyskawice świeciły pełnym, złotym światłem.
— WRACAJĄ! — krzyknął.
Gogle Novy rozbłysły na fioletowo. Lupa Scouta rozlała po trawie niebieskie światło. Pióro Echo zrobiło się ciepłe, a mapa na jego pancerzu znów jasno zalśniła.
A Camo zmieniał kolory. Z zielonkawego na zielony, z zielonego na jaskrawą zieleń, a potem na wszystkie kolory po kolei, jakby chciał całemu światu pokazać, że wrócił.
— Dom — powiedział Camo.
I tym razem to naprawdę był dom.
Kiedy zeszli do miasteczka, było już późno. Okna gasły jedno po drugim, a na rynku szumiała tylko fontanna. Nikt nie wybiegł na powitanie, bo wszyscy już spali.
— Powitania jutro — szepnął Camo. — Dziś herbata i spać.
Poszli prosto do biblioteki. Camo wyjął klucz. Drzwi otworzyły się ze znajomym skrzypnięciem. W środku pachniało starym papierem i ciepłym drewnem. Camo zapalił lampkę.
I zatrzymał się.
W jego fotelu ktoś spał. Mała szara mysz, zwinięta w kłębek, z wytartym plecakiem przyciśniętym do brzucha. Na plecaku było pełno kurzu z dalekich dróg. A z fotela zwisał cienki ogonek.
{# Placeholder until the illustration exists — visible to admins only #} {% if is_granted('ROLE_ADMIN') %}Wnętrze biblioteki Camo w świetle lampki. W fotelu śpi mała szara mysz z wytartym plecakiem, cienki ogonek zwisa z fotela. Camo stoi z lampką, drużyna zagląda zza drzwi.
Scout spojrzał na ogonek. Przypomniał sobie cienką kreskę w błocie pod dębem i cicho się uśmiechnął.
Nikt nic nie powiedział. Camo zdjął z oparcia koc i ostrożnie ją przykrył. Mysz nawet nie drgnęła.
— Kto to? — szepnął Blitz.
— Nie wiem — szepnął Camo. — Ale przyszła z daleka. I przyszła tutaj.
Wyszli na palcach. W kuchni Echo zaparzył herbatę, a Blitz nakrył do stołu. Postawił pięć kubków. Potem pomyślał chwilę i postawił szósty, dla tej, która się obudzi.
Tej nocy Scout zapisał w swoim notesie:
„Tropo, w domu. Po deszczu rzeka była za duża, więc poszliśmy do mostu. Pod dębem ktoś jadł śniadanie. Ślady miały ostre brzegi i nie było w nich dołeczków od kropli, więc wiedziałem, że ktoś był tam już po deszczu. Ktoś mały, z ogonkiem, i bardzo zmęczony. Echo podzielił naszą jedyną kanapkę na pięć części. Camo się śmiał. Wróciliśmy do Tropo i magia wróciła razem z nami. W fotelu Camo śpi ktoś, kogo nie znamy. Ma cienki ogonek. Jutro się dowiemy, kim jest.”
KONIEC ODCINKA 6
KONIEC SEZONU 2
Drużyna TROPO wróci.
🐾 Misja dla Ciebie!
Po deszczu wyjdź z dorosłym na spacer i poszukaj śladów w błocie: butów, łap, kół roweru. Czy mają ostre brzegi? Czy są w nich dołeczki od kropli? Jeśli są ostre i gładkie, ktoś przeszedł tędy już po deszczu. Narysuj najciekawsze ślady w swoim notesie, tak jak Scout, i spróbuj zgadnąć, kto to był i dokąd szedł!