Wszyscy stali w pokoju Camo. Nikt się nie ruszał. Powietrze pachniało starym papierem i ciepłym drewnem. Kameleon patrzył na nich spokojnie — tak jakby czekał na to spotkanie od bardzo, bardzo dawna.
Po krótkiej chwili Scout odezwał się pierwszy.
— Ty jesteś tym kameleonem ze zdjęcia. Na tablicy. Z lisem, wydrą i sową. Tylko starszy.
— To była moja drużyna — powiedział cicho Camo.
Zapadła cisza. Nie tłumaczył dalej. Wstał powoli z wygodnego fotela i wskazał na poduszki na podłodze.
— Siadajcie moi drodzy, mamy dużo do omówienia.
Blitz rozejrzał się ciasnym pokoju i westchnął cicho— był malutki, zdecydowanie brakowało w nim miejsca do biegania. Nova przesuwając palcem po okładkach już badała grzbiety książek na półce. Echo usiadł, otworzył dziennik i wziął pióro — był gotowy.
— Ty naprawdę tu mieszkasz? — zapytał Scout, siadając na poduszce.
— Od wielu lat — odpowiedział Camo. — Ktoś musi pilnować tych wszystkich książek. Skoro nikt inny do nich nie przychodzi — ja tu jestem.
Scout wziął głęboki oddech. Znajomy zapach starego drewna, papieru i domowego ciepła był tu najsilniejszy ze wszystkich miejsc, w jakich kiedykolwiek był. I nagle w jego głowie coś drgnęło — dalekie, rozmyte, ale zupełnie prawdziwe wspomnienie.
— Ja już tu kiedyś byłem — szepnął. Bardzo dawno temu, kiedy byłem jeszcze całkiem mały. Ktoś mi wtedy czytał te wszystkie książki.
Camo uśmiechnął się. pierwszy raz, odkąd go spotkali.
— Miałeś wtedy wielkie uszy i nos wiecznie przylepiony do każdej strony. Biblioteka była jeszcze otwarta dla wszystkich, a ty przychodziłeś tu wiernie co tydzień.
— To byłeś ty? To ty mi wtedy czytałeś?
— Tak, to byłem ja.
Scout popatrzył na lupę w swojej kieszeni. Ten sam zapach towarzyszył mu, odkąd tylko pamiętał.
— Lupa — powiedział cicho. — To Ty mi ją wtedy dałeś.
Camo powoli skinął głową.
— Nie pamiętam, że mi czytałeś — powiedział Scout cicho.
— Ale twój czujny nos pamięta — odpowiedział Camo. — I to w zupełności wystarczy.
Scout popatrzył mu prosto w oczy, ale jedna rzecz wciąż nie dawała mu spokoju.
— Mam jednak pytanie. Te ślady na piasku... trzy palce i okrągłe odciski. Przecież ty nie masz trzech palców.
Camo powolnym ruchem sięgnął do skórzanej sakiewki przy pasku i wyciągnął mały drewniany stempel. Na spodzie widniały trzy charakterystyczne okrągłe wypustki. Obrócił go powoli w palcach.
— Nie chciałem się pokazywać, przynajmniej nie od razu- zaczął wyjaśniać spokojnie. Zostawiałem więc ślady, takie, za którymi każdy mógłby pójść bez większego trudu. Ale wiedziałem, że prawdziwy trop wymaga czegoś znacznie więcej niż tylko bystrych oczu. Czekałem na kogoś, kto odważy się pójść dalej niż inni. Kogoś, kto nie odpuści.
Popatrzył na Scouta z lekkim uśmiechem.
— Ty nie odpuściłeś.
— Ale przecież te wszystkie ślady prowadziły prosto pod stary dąb — odezwał się nagle Echo, marszcząc czoło w skupieniu. — To właśnie tam znaleźliśmy ukrytą skrzynkę.
— Bo miały was tam doprowadzić. Skrzynka, kamyki, bransoletki — to wszystko było starannie przygotowane i czekało na właściwy moment.
— Bransoletki — powiedziała Nova, powoli podnosząc wzrok znad zakurzonych książek. — Na schodach, tam w ciemności, zaczęły nagle świecić. Wtedy, gdy Scout najbardziej potrzebował pomocy.
Camo skinął potwierdzająco głową.
— Widzieliście już, jak działają- zaczął wyjaśniać spokojnym głosem. Kiedy ktoś z was potrzebuje pomocy, bransoletki reszty zaczynają świecić. Im dalej jesteście od tego, kto potrzebuje pomocy, tym jaśniej świecą. Działają jak prawdziwa latarnia, która zawsze wskazuje drogę do kogoś bliskiego.
— Skąd to masz? — zapytał niecierpliwie Blitz, który od dłuższego czasu nie mógł już usiedzieć w jednym miejscu. — Te wszystkie tajemnicze skrzynki, kamyki i bransoletki?
— Przygotowywałem to wszystko latami — powiedział Camo. — Czekałem na ten dzień, w którym w końcu pojawi się nowa drużyna.
— Ale dlaczego zadałeś sobie tyle trudu?? — zapytała Nova.
Camo nie odpowiedział jej od razu. Popatrzył na ścianę, gdzie kredą narysowane były cztery splecione koła.
— Bo sam po prostu nie dałem rady — wyznał w końcu, a jego głos brzmiał teraz nieco smutniej. — A nie chcę, żebyście wy również zostali z tym wszystkim zupełnie sami.
W pokoju zapadła głęboka cisza, której nikt nie odważył się przerwać. Ale Echo zapisał to w dzienniku każde usłyszane słowo, jakby przeczuwał, że będą one jeszcze bardzo ważne.
{# --- Separator --- #}— Co to właściwie znaczy? — zapytał Echo, wskazując symbol na ścianie. — Cztery splecione koła. Ten symbol jest wszędzie — na skrzynce, na mapie, na fontannie, tutaj. A jednak nie ma po nich śladu w starych notesach waszej drużyny.
— Bo wtedy ten znak jeszcze nie istniał — odpowiedział Camo, przerywając na chwilę milczenie. Zrobiłem go później. Po tym, jak... — urwał. — To jest teraz wasza historia, nie moja.
Echo patrzył na niego uważnie, próbując wyczytać coś więcej z jego twarzy, ale postanowił nie naciskać.
Camo wstał i podszedł do regału. Wyciągnął starą księgę z niebieską okładką.
— Tropo ma cztery szczególne Miejsca Mocy — zaczął wyjaśniać, kładąc księgę na stole. — Tę bibliotekę, latarnię morską, fontannę na rynku oraz Wielki Dąb. Kiedyś te miejsca tętniły prawdziwym życiem, teraz śpią.
— A ta jaskinia za wodospadem, która była na mapie? — zapytał Scout.
Camo zawahał się — tylko przez chwilę, ale Scout to zauważył.
— Jaskinia to coś innego. Serce Tropo. Byłem tam kiedyś ze swoją drużyną, ale wtedy nic się nie stało. Serce śpi najgłębiej — obudzi się dopiero, kiedy wszystkie cztery Miejsca Mocy wrócą do życia.
Zamilkł na moment, wpatrując się w ścianę.
— My po prostu nie zdążyliśmy — dodał cicho.
Cała czwórka patrzyła na niego w milczeniu, próbując zrozumieć powagę tych słów. Nikt nic nie mówił.
— Ale można je obudzić. Można to zrobić tylko razem. Zanim jednak do tego przystąpicie, każdy z was musi przejść swoją własną próbę.
— Jaką próbę? — zawołał Blitz, niemal podskakując na swojej poduszce z niecierpliwości.
— Dowiecie się, gdy przyjdzie na to czas. Każdy swoją, każdy inną.
Popatrzył na drużynę i zatrzymał wzrok na Scoucie.
— Każdy... oprócz ciebie, Scoucie.
— Dlaczego?
— Bo ty swoją próbę masz już za sobą — odpowiedział krótko Camo.
Scout nie rozumiał co kameleon miał na myśli.
— Kiedy? Jaką próbę?
— Szedłeś wytrwale za zapachem — powiedział Camo. — Nie kierowałeś się tym, co widziały twoje oczy, ale tym, co podpowiadało ci serce. Nawet wtedy, gdy wokół panowała ciemność, zaufałeś samemu sobie. To właśnie była twoja próba, Scoucie.
W tej samej chwili kamyk w kieszeni Scouta zrobił się gorący. Gorętszy niż kiedykolwiek. Wyjął go szybko i zobaczył, że niebieski kamień pulsował w jego łapie ciepłym, niebieskim światłem.
— Co się z nim dzieje?! — krzyknął Blitz.
— Kamyk w końcu się obudził — odpowiedział nadzwyczaj spokojnie Camo, obserwując lśniącą dłoń Scouta.
Niebieskie światło kamyka stawało się coraz intensywniejsze. Scout trzymał go w jednej ręce, a w drugiej chwycił lupę. I wtedy kamyk powoli, jakby ciągnięty niewidzialną siłą, przylgnął do lupy. Wtopił się w szkło. Już nie migotała nieśmiało jak wcześniej. Teraz po prostu świeciła jasnym blaskiem, rzucając na ściany biblioteki wyraźne, błękitne refleksy.
Scout poświecił lupą na ścianę. Pod niebieskim światłem na cegłach pojawiły się ukryte napisy — dziesiątki linii tekstu, niewidoczne gołym okiem. Cała ściana, od podłogi aż po sam sufit, była pokryta dawnymi wiadomościami.
— Widzicie to?! — Scout nie mógł uwierzyć.
— Nie — odpowiedziała Nova, mrużąc mocno oczy w stronę ściany. — Widzę tylko cegły, co widzisz?
— Napisy. Są dosłownie wszędzie, na każdej cegle.
Camo patrzył na świecącą lupę. Coś w jego oczach nagle się zmieniło — wyglądał jakby zobaczył coś, na co czekał bardzo długo.
— Teraz widzisz to, co przez lata było ukryte. Tropiciel z prawdziwą lupą widzi więcej niż inni. Dokładnie tak, jak to powinno wyglądać od samego początku.
Zamilkł na chwilę a w pokoju słychać było jedynie cichy oddech przyjaciół.
— Ten kamyk się obudził — powiedział cicho Camo. — To znak. Biblioteka właśnie się przebudziła.
Czwórka przyjaciół siedziała w pokoju Camo. Scout trzymał świecącą lupę i nie mógł się na nią napatrzeć. Blitz dotykał swojego pomarańczowego kamyka — był on jednak wciąż zimny i zupełnie cichy. Nova obracała swój fioletowy w palcach, badając go z każdej strony. Echo trzymał zielony w mocno zamkniętej dłoni.
— Nasze jeszcze śpią — powiedziała cicho Nova wpatrując się w zgaszone kamienie.
— Bo wasze próby są jeszcze przed wami.
— Czy możesz nam powiedzieć, jakie? — zapytał Blitz.
Camo popatrzył na nich po kolei — powoli, uważnie, jak ktoś kto chce zapamiętać każdą twarz.
— Mogę wam powiedzieć tylko jedno — zaczął głębokim głosem. — Szukaj. Myśl. Działaj. I co absolutnie najważniejsze...
Wskazał na cztery splecione koła na ścianie.
— Razem. Róbcie to zawsze razem. Bez tej ostatniej zasady pozostałe trzy nie mają najmniejszego sensu. Zapamiętajcie to dobrze.
Echo zapisał w dzienniku: Szukaj. Myśl. Działaj. Razem.
Nastał wieczór, gdy cała czwórka opuściła w końcu progi biblioteki. Powietrze było chłodniejsze niż rano, niebo ciemniało nad dachami Tropo. Scout niósł lupę, która cicho świeciła na niebiesko w kieszeni kamizelki — słabe, spokojne światło, jak mały latarnik w ciemności. Pozostali przyjaciele wyczuwali w kieszeniach swoje kamyki, które wciąż cierpliwie czekały na odpowiedni moment.
Scout uniósł głowę i popatrzył na niebo, na którym pojawiły się już pierwsze, migoczące gwiazdy.
— Cztery Miejsca Mocy — powiedział cicho jakby do samego siebie. — Cztery próby. Jedna za nami.
Blitz odruchowo dotknął swojego pomarańczowego kamyka ukrytego w głębi kieszeni. Był wciąż zimny i zupełnie cichy, nie zdradzając żadnej tajemnicy.
— Ciekawe, kto będzie następny? — mruknął pod nosem.
Nikt nie odpowiedział. Ale Scout zauważył, że Blitz — pierwszy raz — nie biegł do domu. Szedł powoli, noga za nogą, dopasowując swój krok do reszty drużyny.
{# --- Separator --- #}Tej nocy Scout zapisał w swoim notesie:
„Dzień 3. Dziś poznaliśmy Camo. To Kameleon, który Mieszka w bibliotece od lat. To on czytał mi książki, gdy byłem mały — nie pamiętam, ale mój nos pamięta. To on dał mi lupę. Ślady trzech palców to stempel — Camo nie chciał się pokazywać od razu, czekał na kogoś, kto pójdzie dalej niż inni. Prawdziwy trop to zapach. Moja próba — zaufałem nosowi. Kamyk obudził się i wszedł w lupę. Teraz widzę rzeczy, których inni nie widzą. Camo mówi, że Tropo ma cztery Miejsca Mocy i że śpią. A za wodospadem jest Serce Tropo — obudzi się dopiero, kiedy obudzimy wszystkie cztery. Blitz, Nova i Echo mają jeszcze swoje próby przed sobą. Szukaj. Myśl. Działaj. Razem."{# --- Separator --- #}
KONIEC ODCINKA 3
Drużyna TROPO wróci w: „Światło Latarni"
🐾 Misja dla Ciebie!
Następnym razem gdy będziesz w domu, w parku, w lesie albo w piekarni — zatrzymaj się, zamknij oczy i powąchaj. Co czujesz? Jak Scout — zaufaj zmysłom, których nie widzisz!