Panorama miasteczka Tropo — kolorowe domki, park z wielkim dębem w tle, kamienny most, wzgórza dookoła. Ciepłe popołudnie.
W małym miasteczku Tropo, gdzie każdy dzień jest przygodą, mieszkał pies o imieniu Scout. Tego popołudnia w nagrzanym słońcem powietrzu unosiło się coś zagadkowego.
— Nowe tropy czekają — mruknął, zakładając swoją ulubioną niebieską kamizelkę.
Z wielką uwagą sprawdził wszystkie kieszenie. Notes — jest, ołówek — jest, lupa — zimna, bez blasku. Jak zwykle. Podniósł ją do oka i popatrzył przez przezroczyste szkło. Nic szczególnego, po prostu zwyczajne szkiełko. Czasem miał wrażenie, że lupa kiedyś robiła coś więcej, coś magicznego — ale to pewnie tylko jego wyobraźnia.
— Ruszamy! — zawołał, gotów na spotkanie z nieznanym.
Scout (pies w niebieskiej kamizelce) stoi na ganku i patrzy zdziwiony na dziwne ślady trzech palców na ścieżce przed domem.
Scout wyszedł z domu na drewniany, nieco skrzypiący ganek i przeciągnął się leniwie, wystawiając grzbiet do ciepłych promieni słońca. Nagle jego nos drgnął. Na piaszczystej ścieżce przed domem widać było wyraźne ślady łap — ale dziwne, bo zaczynały się w środku ścieżki i nagle się URYWAŁY.
— Hmm... Co to są za ślady?
Przykucnął i przyłożył lupę do śladów. Były okrągłe, z trzema palcami. Nie pies, nie kot, nie królik...
— Trzy palce... Kto w całym Tropo ma TRZY palce?
Powąchał ślady. Scout miał najczulszy nos w całym Tropo — i ten nos teraz pracował jak szalony. Węszył w lewo, w prawo, przy ziemi, w powietrzu. Oczy rozszerzyły mu się ze zdumienia.
— Ten zapach... znam go? Ale skąd?
Coś ciepłego. Przyjemnego, jak wspomnienie, którego nie potrafił złapać. Stare drewno? Papier? Nie wiedział — ale czuł, że ten zapach prowadzi go prosto w objęcia wielkiej przygody.
Ślady się urywały, ale słaby, dziwnie znajomy zapach ciągnął dalej w stronę parku. Scout szedł za zapachem. Co kilkadziesiąt kroków na ziemi pojawiał się kolejny odcisk, jakby ten ktoś stawał się na chwilę niewidzialny i znów zostawiał ślad — a potem znikał.
Pod wielkim dębem w parku — Echo (żółw z dziennikiem), Scout (pies), Blitz (królik) wyskakujący zza drzewa. Trójka spotyka się przy korzeniach dębu.
Pod wielkim, starym dębem stał już Echo — żółw, który przeczytał w swoim życiu więcej książek niż ktokolwiek inny w całym Tropo. Czekał z otwartym dziennikiem. Chwilę później nadbiegł Scout.
— Ty też? — wysapał.
— Ślady — powiedział cicho Echo.
— ŚLADY! — Blitz wyskoczył zza grubego pnia. — Trzy palce, okrągłe odciski i nagle ZNIKAJĄ! Ale co kilka kroków pojawiały się nowe — sprintowałem od jednych do drugich aż tutaj!
Echo otworzył swój staranny dziennik i pokazał stronę z rysunkiem — jeden zestaw śladów, okrągłe, trzy palce, i wielki znak zapytania obok.
— Wszyscy mieliśmy to samo przed domem — powiedział spokojnie żółw. — Ślady znikały i wracały, ale kierunek był jasny. Wszystkie prowadziły tutaj.
Scout popatrzył na ogromny dąb i zauważył, że przy jego poskręcanych korzeniach coś błyszczało.
{# --- Separator --- #}Odgarnął szeleszczące liście i znalazł małą drewnianą skrzynkę. Na wieku był symbol — cztery kółka splecione ze sobą.
— Skrzynka! — Scout podniósł ją ostrożnie. — Ten symbol... nie znam go.
Echo pochylił się nad znaleziskiem i bez słowa narysował go w swoim dzienniku, stawiając obok znak zapytania.
— Cztery splecione kółka — mruknął. — Co to znaczy?
— OTWIERAJ OTWIERAJ OTWIERAJ! — krzyknął Blitz.
Scout popatrzył na niecierpliwego Blitza. Potem na Echo. Serce biło mu szybciej niż zwykle.
— Cierpliwości, Blitz — westchnął Echo.
Otwarta drewniana skrzynka z symbolem czterech splecionych kółek na wieku. W środku złożona kartka i cztery kolorowe kamyki: niebieski, pomarańczowy, fioletowy, zielony.
Scout powoli otworzył skrzynkę. W środku leżała starannie złożona kartka i cztery małe kamyki: niebieski, pomarańczowy, fioletowy i zielony. Rozłożył pożółkły papier i przeczytał na głos:
„Cztery łapy, cztery drogi, jeden cel. Znajdźcie miejsce, gdzie cień jest najdłuższy, gdy słońce jest najniżej. Tam czeka odpowiedź na pytanie, które jeszcze nie padło."
— GDZIE CIEŃ JEST NAJDŁUŻSZY?! Biegnijmy wszędzie i sprawdzajmy! — Blitz już szykował się do sprintu.
— Blitz, poczekaj. Kiedy słońce jest najniżej?
— O zachodzie! — odpowiedział Scout. — A najdłuższy cień rzuca zawsze najwyższy obiekt w okolicy...
Wszyscy naraz popatrzyli w górę na wielki dąb. Najwyższe drzewo w parku.
— Ten dąb! O zachodzie jego cień pokaże nam kierunek!
— A zachód słońca jest za trzy godziny — dodał Echo. — Mamy czas.
Scout popatrzył z powrotem na skrzynkę. Cztery kolorowe kamyki lśniły w słońcu.
— Cztery łapy, cztery kamyki — powiedział z ciekawością Echo. — A nas jest tylko troje.
Scout wziął niebieski, Blitz pomarańczowy, Echo zielony. Fioletowy został w skrzynce. Nikt go nie ruszył, jakby czekał na kogoś, kto jeszcze się nie pojawił.
{# --- Separator --- #}Nova (szop pracz z goglami na głowie i plecakiem pełnym narzędzi) wbiega do parku, wymachując specjalną lampą.
Wtedy do parku wbiegła Nova — szopica, która rozłożyła na części każde urządzenie w Tropo i złożyła je z powrotem lepiej niż było. Miała plecak pełen narzędzi i gogle przekrzywione na głowie.
— CZEKAJCIE! Nie ruszajcie się! — Nova wymachiwała dziwną metalową lampą. — Ślady przed moim domem prowadziły prosto tutaj. Analizowałam je po drodze i odkryłam coś NIESAMOWITEGO!
Przykucnęła na trawie, zasłoniła dłonią kawałek ziemi i poświeciła pod osłoną ręki — na ziemi pojawiły się świecące odciski łap.
— ŚWIECĄ! Te ślady się urywały, ale pod moją lampą widać całą ścieżkę!
— Czyli możemy śledzić całą trasę za pomocą twojej lampy! — zawołał Scout.
— DOKŁADNIE! — dokończyła z błyskiem w oczach Nova.
— Ale i tak czekamy na zachód — przypomniał spokojnie Echo. — Cień dębu pokaże nam kierunek, a lampa Novy zaświeci pełną mocą po zmroku. Ślady będą naszą ścieżką.
Scout sięgnął do skrzynki, wyjął fioletowy kamyk i podał go Novie.
— Czekał na ciebie — powiedział cicho.
Nova zamrugała, zacisnęła kamyk w dłoni i uśmiechnęła się. Scout popatrzył na cztery puste wgłębienia w skrzynce. Cztery miejsca, cztery kamyki, cztery osoby. Jakby ktoś wiedział, że przyjdą tu właśnie we czwórkę.
— Drużyna, mamy plan. Zachód słońca, cień dębu, świecące ślady. Za trzy godziny — tutaj.
Czwórka bohaterów stoi w kręgu z łapami ułożonymi jedne na drugich — Scout, Blitz, Nova, Echo. Moment powstania drużyny TROPO.
Czwórka stanęła w kręgu i położyła łapy jedne na drugich.
— TROPO? — zapytał Scout.
— TROPO! — krzyknął Blitz.
— TROPO! — zawołała Nova.
— ...Tropo — dodał Echo i uśmiechnął się łagodnie.
Zachód słońca. Długi cień wielkiego dębu pada na trawę, wskazując w stronę kamiennego mostu. Czwórka bohaterów stoi przy drzewie, patrząc za cieniem.
Czas minął szybciej niż się spodziewali. Zachód słońca pomalował niebo na pomarańczowo. Czwórka stała przy dębie i patrzyła, jak jego cień rozciąga się na trawę — długi, pewny, wskazujący prosto w stronę starego kamiennego mostu w centrum miasteczka.
— Cień wskazuje stary most! — zawołał Scout.
Nova włączyła lampę. Na trawie natychmiast pojawiły się świecące ślady — dokładnie w tym samym kierunku co cień!
— Ślady się ZGADZAJĄ! Ktoś wiedział o cieniu dębu!
Wszyscy ruszyli za fioletowym światłem. Ślady prowadziły pod most i nagle skręcały w dół.
— Nova, poświeć tutaj! — Scout przykucnął przy ziemi.
Fioletowe światło oświetliło kawałek miękkiej ziemi tuż pod mostem. Ślady świeciły w jednym miejscu — intensywnie, wyraźnie, jakby krzyczały: TUTAJ.
Scout zaczął kopać. Szybko, wytrwale, łapa za łapą. Ziemia była miękka i wilgotna, piasek leciał na boki.
— KOPIE! — krzyknął Blitz. — KOPIE JAK PRAWDZIWY TROPICIEL!
Łapa trafiła na coś miękkiego. Scout ostrożnie wyciągnął zawiniątko — kawałek starego materiału przewiązany sznurkiem. I wtedy lupa błysnęła na niebiesko. Tylko przez chwilę. Tak krótko, że nie był pewien, czy mu się nie przywidziało.
Pod mostem — Scout odkopał z ziemi skórzane zawiniątko. Nova świeci lampą. Blitz i Echo patrzą z napięciem. Na rozłożonej skórze leżą cztery kolorowe bransoletki.
Rozwiązał sznurek i rozłożył materiał. W środku leżały cztery bransoletki: niebieska, pomarańczowa, fioletowa, zielona — a pod nimi zwinięta stara mapa. Na wewnętrznej, poszarzałej stronie ktoś wypalił napis. Nova przeczytała go na głos:
„Ci, którzy szukają razem, zawsze znajdą więcej niż ci, którzy szukają sami. — Pierwsza Drużyna Tropo"
— Pierwsza Drużyna... — powiedział cicho Echo. — Więc nie jesteśmy tu pierwsi.
— Ale te ślady! — zawołała Nova. — Ktoś chciał, żebyśmy to znaleźli!
Scout zamyślił się, pocierając nosem.
— Ktoś, kto wiedział o cieniu dębu. Ktoś, kto ma trzy palce. Ktoś, kto zostawia ślady widoczne tylko pod lampą.
Blitz podskoczył, a jego długie uszy zafalowały w powietrzu.
— Więc to nie koniec? To dopiero POCZĄTEK?!
Scout uśmiechnął się.
— To jest dopiero pierwszy trop, Blitz. I już nie mogę się doczekać następnego.
Wieczór. Czwórka siedzi na ławce w parku, patrzą w gwiaździste niebo. Każdy ma kolorową bransoletkę na nadgarstku. Ciepła, spokojna atmosfera.
Wieczorem czwórka siedziała na ławce w parku. Każdy miał na nadgarstku nową bransoletkę i w kieszeni tajemniczy kamyk. Na niebie pojawiała się pierwsza gwiazda.
— Widzicie tę gwiazdę? — zapytał Echo. — Tak samo jak trop — prowadzi gdzieś. Trzeba tylko wiedzieć, dokąd patrzeć.
— I mieć przy sobie dobrą drużynę — dodał Scout.
— I niesłabnącą ciekawość! — zawołała Nova, poprawiając gogle.
— I NAJSZYBSZE NOGI NA ŚWIECIE! — dodał Blitz, wymachując nimi w powietrzu.
Roześmiali się wszyscy razem. W oddali świeciły okna miasteczka Tropo, a na niebie przybywało coraz więcej gwiazd.
Tej nocy Scout zapisał w swoim notesie:
„Dzień 1. Znaleźliśmy skrzynkę pod dębem i bransoletki ukryte pod mostem. Ktoś nas prowadzi. Jeszcze nie wiemy, kto. Pod mostem lupa chyba błysnęła — pierwszy raz w życiu. Chyba. Nie wiem dlaczego. Ale już wiemy jedno — najlepsze przygody dopiero się zaczynają."{# --- Separator --- #}
KONIEC ODCINKA 1
Drużyna TROPO wróci w: „Tajemnica Trzech Palców"
🐾 Misja dla Ciebie!
A Ty wiesz, gdzie jest największe drzewo w Twoim mieście? Albo w Twoim parku? Idź z kimś bliskim i znajdź je. Zmierz, ile osób potrzeba, żeby je objąć. Zapisz w swoim notesie — jak Scout!