Rano w bibliotece pachniało kawą Camo. Czwórka stała przy stole nad starą mapą Tropo. Camo patrzył przez okno na park.
— Cztery Miejsca Mocy obudzone — powiedział Scout. — Biblioteka, latarnia, fontanna, dąb. Zostało Serce.
— Echo, pokaż mapę — powiedziała Nova.
Echo odwrócił się. Na jego pancerzu świeciły cztery punkty: niebieski, pomarańczowy, fioletowy, zielony. A w samym środku był piąty, ciemny punkt — jaskinia.
Camo odwrócił się od okna. Popatrzył na mapę na pancerzu Echo. Potem na czwórkę.
— Chodźcie ze mną — powiedział. — Chcę wam coś pokazać.
Pierwszy raz, odkąd go znali, Camo chciał gdzieś iść z nimi.
{# --- Separator --- #}Piątka bohaterów idzie przez las wzdłuż koryta strumienia. Camo prowadzi, Echo idzie obok niego. Strumień prawie nie płynie — suche kamienie na dnie.
Szli przez las wzdłuż koryta strumienia. Woda ledwo płynęła. Na dnie więcej było kamieni i gałęzi niż wody. Blitz biegł przodem, ale nie za daleko. Wracał co chwilę. Nova badała kamienie po drodze.
Scout szedł za zapachem. Wilgotny kamień. Mokra ziemia. I coś jeszcze. Coś starego i ważnego.
Camo milczał. Szedł pewnie, nie sprawdzając drogi. Skręcał między drzewami, jakby znał tu każdy korzeń. Echo szedł obok niego i od czasu do czasu na niego spoglądał.
{# --- Separator --- #}Piątka bohaterów na polanie przed skalną ścianą. Cienka strużka wody spływa po wysokich skałach. Wąska szczelina prowadzi do jaskini za skałami.
Ścieżka skręciła w górę i wyszli na polanę. Przed nimi stała wysoka skalna ściana. Po kamieniach spływała cienka strużka wody. Ledwo widoczna. Kiedyś tu musiał szumieć potężny wodospad.
— Za wodospadem? — zapytał Scout.
— Za wodospadem — potwierdził Camo.
Przeszli obok wody i wśliznęli się przez wąską szczelinę w skale. Za nią był ciemny, wąski korytarz. Pachniało starą skałą i wilgocią.
{# --- Separator --- #}Jaskinia była duża. Wysoki sufit, gładka podłoga. A na ścianach rysunki. Scout poświecił lupą. Setki obrazków. Zwierzęta, ścieżki, drzewa, gwiazdy. Na jednym rysunku cztery postacie stojące razem. Kameleon, lis, wydra, sowa.
Wielka jaskinia — wysoki sufit, gładka podłoga. Na ścianach stare rysunki: zwierzęta, ścieżki, gwiazdy. Kamienny stół pośrodku z zamkniętą księgą. Scout świeci lupą na rysunki.
— To my — powiedział cicho Camo. — To znaczy... to byliśmy my.
Na środku komnaty stał kamienny stół. Na stole leżała zamknięta księga z drewnianą okładką.
Camo usiadł na skale pod ścianą. Patrzył na księgę.
— Tu mieliśmy dokończyć naszą misję — powiedział. — Tutaj. Razem. Wszyscy czworo.
Cisza. Głęboka cisza.
— Ale nie dokończyliście — powiedział Echo cicho.
— Nie.
Camo siedzi na skale pod ścianą jaskini, patrzy w dół. Czwórka siedzi naprzeciwko — Scout na podłodze, Blitz nieruchomo, Nova bez narzędzi, Echo z zamkniętym dziennikiem. Intymna, cicha chwila.
Nikt się nie odzywał. Scout usiadł na podłodze naprzeciwko Camo. Blitz, pierwszy raz, usiadł nieruchomo. Nova odłożyła narzędzia. Echo zamknął dziennik.
Czekali.
Camo mówił powoli. Jakby każde słowo było ciężkie.
— Nie chciałem ich zostawić. Nigdy. Po prostu... szedłem za tropem i zapominałem wracać. Znajdowałem nowe ślady, nowe ścieżki, nowe miejsca. I myślałem: opowiem im jutro. Będą się cieszyć. Ale jutro znów szedłem za kolejnym tropem. A oni czekali.
Scout słuchał.
— Zip przestał przychodzić. Potem Zumi. Na końcu Veda.
— Czytałem jej dziennik — powiedział cicho Echo.
Camo skinął głową. Milczał chwilę.
— Wróciłem pewnego dnia do naszej bazy i zastałem puste krzesła. Puste notesy. Zostałem, bo nie miałem dokąd iść. Bo ktoś musiał pilnować tego wszystkiego, żeby kiedyś ktoś mógł wrócić. I czekałem. Bardzo długo.
Blitz odezwał się pierwszy. Cicho. Bez krzyku.
— Wiesz, co się stało na latarni? Prawie zostawiłem Echo. Chciałem biec sam. Byłem szybszy sam.
— Ale wróciłeś — powiedział Camo.
— Bo ktoś mnie potrzebował.
Camo skinął głową. Nic nie powiedział.
Nova popatrzyła na niego.
— A ja przy fontannie. Trzy godziny sama. Nie dałam rady. A z nimi — piętnaście minut. Musiałam się nauczyć prosić o pomoc.
Echo popatrzył na swoje ręce.
— A ja zaczytałem się na drzewie. Zapomniałem o czasie. Zapomniałem o świecie.
Camo popatrzył na niego. Nic nie powiedział. Nie musiał.
{# --- Separator --- #}Scout wstał i podszedł do kamiennego stołu. Otworzył starą księgę. Strony były puste i białe, jakby czekały. Tak jak ta jaskinia czekała.
— Camo. Czekałeś tu bardzo długo. Sam. I przygotowałeś to wszystko dla nas.
Camo popatrzył na niego.
— Bransoletki. Skrzynki. Kamyki. Tropy. Wszystko przygotowałeś sam. Latami. Nie dla siebie — dla nas. To jest twoja misja. I właśnie ją dokończyłeś.
Camo milczał. Oczy miał mokre.
— Jesteśmy z tobą.
Scout wziął ołówek z kieszeni kamizelki i napisał na pierwszej stronie księgi:
„Drużyna TROPO. Scout, Blitz, Nova, Echo. I Camo — który na nas czekał."
Podał ołówek Blitzowi. Blitz chciał napisać szybko, jak zawsze. Ale popatrzył na księgę i zwolnił. Powoli. Litera po literze. Bo to było ważne.
„Lepiej razem niż osobno."
Nova:
„Nie bój się prosić o pomoc."
Echo:
„Dobrze mieć kogoś obok."
Scout podał ołówek Camo.
Camo patrzył na ołówek. Na księgę. Na czwórkę. Ręce mu drżały. Wziął ołówek i napisał pod spodem, drobnym pismem:
„Zawsze pamiętaj o swoich bliskich."
Jaskinia ożywa — złote światło płynie ze ścian, stare rysunki świecą, cztery postacie na muralu rozbłyskują. Wodospad za wejściem rośnie w potężną zasłonę wody. Magiczny moment przebudzenia.
I wtedy jaskinia odpowiedziała. Z głębi skały popłynęło ciepłe, złote światło. Stare, wyblakłe rysunki na ścianach zaczęły delikatnie świecić. Cztery postacie na rysunku rozbłysły na chwilę. Kameleon, lis, wydra, sowa. Jakby machały z daleka.
Na pancerzu Echo piąty punkt — ten ciemny, w samym środku — zapalił się ciepłą, złotą barwą. Serce Tropo. Złote światło rozlało się na całą skorupę, coraz jaśniejsze, aż wszyscy musieli zasłonić oczy. A kiedy je otworzyli, stara mapa zniknęła. Cztery Miejsca Mocy, linie, punkty — wszystko zgasło.
— Co się stało?! — krzyknął Blitz. — Mapa!
Ale na pancerzu Echo pojawiało się coś nowego. Powoli, linia po linii. Nowa mapa, z innymi ścieżkami i innymi miejscami. Większa niż poprzednia.
Echo odwrócił głowę, próbując zobaczyć własne plecy.
— Co tam jest? — zapytał cicho.
Scout poświecił lupą. Patrzył długo.
— Nie wiem — powiedział. — Ale to nie jest Tropo.
A potem usłyszeli szum. Narastający, coraz głośniejszy. Ta cienka strużka, która ledwo sączyła się po skałach, zaczęła rosnąć. Więcej wody. Coraz więcej. Woda spadała po skałach coraz mocniej, coraz głośniej. Aż przed wejściem do jaskini zawisła srebrna zasłona wodospadu.
— Wodospad! — krzyknął Blitz. — Kiedy wchodziliśmy, ledwo kapało!
Camo stał i patrzył. Oczy miał mokre, ale tym razem się uśmiechał.
— Tropo się budzi — szepnął.
Piątka wychodzi przez srebrną zasłonę wodospadu. Na zewnątrz — strumień płynie wartko, niebo pomarańczowe, w oddali świeci latarnia. Tropo ożyło. Panorama obudzonego miasteczka.
Wyszli przez zasłonę wody. Zimne krople na twarzach. Na zewnątrz koryto strumienia, w którym dotąd ledwo sączyła się strużka, teraz pełne było wody. Strumień płynął wartko w dół, przez las, w stronę miasteczka. Jakby pamiętał drogę. Niebo było pomarańczowe od wieczoru. Tropo leżało przed nimi. Latarnia świeciła nad zatoką jak co wieczór, odkąd Blitz ją zapalił. Fontanna szumiała na rynku jak co dzień, odkąd Nova ją naprawiła. Wielki dąb stał w parku — stary, cierpliwy, pełen historii. A przez miasteczko, pierwszy raz od lat, płynął strumień.
— Co teraz? — zapytał Blitz. Po raz pierwszy bez krzyku.
Scout popatrzył na Echo. Na nową mapę na jego pancerzu. Na miejsca, których nie znał.
— Teraz? — Uśmiechnął się. — Teraz szukamy następnego tropu.
Tej nocy Scout zapisał w swoim notesie:
„Dzień 7. Byliśmy w jaskini za wodospadem — tylko że wodospad to była ledwo strużka. Ale kiedy napisaliśmy w księdze, jaskinia się obudziła. Woda popłynęła na całego. Wodospad wrócił. Strumień wrócił. Camo opowiedział nam wszystko. Szedł za tropami i zapominał wracać. Nie dlatego, że nie chciał — dlatego, że lubił szukać tak bardzo, że zapominał o wracaniu. Jego drużyna odeszła, bo myśleli, że mu nie zależy. A jemu zależało. Po prostu nie wiedział, jak to pokazać. Dlatego zrobił bransoletki. Dlatego zostawiał tropy. Dlatego czekał. W księdze jest pierwsza strona — nasza. I dużo pustych stron. A na pancerzu Echo pojawiła się nowa mapa. Nie Tropo. Coś większego. Coś, czego jeszcze nie znamy. Przygoda jest bliżej niż myślisz."{# --- Separator --- #}
KONIEC ODCINKA 7
KONIEC SEZONU 1
Drużyna TROPO wróci w drugim sezonie.
🐾 Misja dla Ciebie!
Zrób komuś bliskiemu niespodziankę. Narysuj obrazek, zrób laurkę albo po prostu przytul. Bo jak mówi Camo — zawsze pamiętaj o swoich bliskich!