Wyszli o świcie.
{# Placeholder until the illustration exists — visible to admins only #} {% if is_granted('ROLE_ADMIN') %}Świt na rynku. Mieszkańcy Tropo machają drużynie przy fontannie. Scout z plecakiem, Blitz, Nova z narzędziami, Echo z torbą. Camo z laską.
Scout prowadził. Za nim szli Blitz, Nova i Echo. Na końcu Camo, wolno, opierając się na lasce. Blitz bez pytania zabrał mu torbę, a Nova co chwilę się oglądała, czy Camo nadąża. Minęli fontannę, która szumiała cicho, jakby się z nimi żegnała. Przeszli przez most, ten sam, pod którym dwa tygodnie temu Scout znalazł bransoletki. Minęli ostatnie domy. Ścieżka zaczęła się wspinać między wzgórza.
— Kiedyś dobiegłem aż do tego kamienia — powiedział Blitz i wskazał wielki głaz przy ścieżce. — Ale dalej nigdy. Zawsze zawracałem. Nie wiem czemu.
— Ja też tu kiedyś byłem — powiedział Echo. — Doszedłem do zakrętu, pomyślałem „daleko od domu” i wróciłem.
— Każdy z nas tak miał — powiedziała Nova. — Jakby coś mówiło: tu jest granica.
Scout powąchał powietrze. Za nimi pachniało Tropo: ciepłe drewno, mokra trawa, kamień. Przed nimi pachniało inaczej. Chłodniej. Dalej.
— Idziemy — powiedział.
Minęli głaz. Scout obejrzał się jeszcze raz. W dolinie leżało Tropo, małe, kolorowe, znajome. Latarnia błyszczała na wzgórzu jak oko. Potem ścieżka skręciła i miasteczko zniknęło za drzewami.
Blitz poczuł to pierwszy.
— Hej — powiedział. Nie krzyknął, tylko powiedział. — Moje buty...
Złote błyskawice, które migotały od dnia na latarni, przygasły. Jakby ktoś przykręcił im jasność.
Nova zdjęła gogle. Fioletowe światło w szkłach było słabe, jak świeczka za brudną szybą. Lupa Scouta świeciła blado, tak jak na samym początku, zanim obudził się kamyk. Pióro Echo było chłodne, a mapa na jego pancerzu przybladła.
— Co się dzieje? — zapytał Blitz.
— Miejsca Mocy są w Tropo — odezwał się Camo. — Im dalej od nich, tym słabsza magia.
Jego skóra też zbladła. Zrobiła się szarawa, jakby ktoś wyprał ją w zimnej wodzie.
— Camo, wyglądasz...
— Staro? — Camo uśmiechnął się krzywo. — Bo jestem stary, Scout. W Tropo o tym zapominam. Tu jestem po prostu starym kameleonem z laską.
— Za to z bardzo elegancką laską — zauważył Blitz.
Camo prychnął i trochę się wyprostował.
{# Placeholder until the illustration exists — visible to admins only #} {% if is_granted('ROLE_ADMIN') %}Zbliżenie na Camo — skóra blada i szarawa, ale uśmiech krzywy i pogodny. Obok niego bransoletki drużyny, wszystkie przygasłe. Za nimi las.
Szli dalej. Las gęstniał, a ścieżka robiła się coraz mniej widoczna. Blitz biegł przodem jak zwykle, tylko wolniej.
— Biegam, ale to jest takie... zwykłe bieganie — powiedział, wracając do grupy. — Czy ja w ogóle jestem szybki? Czy to były tylko buty?
— Zmierzymy to po drodze — powiedziała Nova. — Mam zegarek.
— Oho, nauka — mruknął Blitz, ale nogi poniosły go do przodu trochę raźniej.
Koło południa ścieżka rozdzieliła się na trzy: w lewo przez las, prosto przez polanę i w prawo pod skałami.
— Która prowadzi na północ? — zapytał Blitz.
Scout poświecił lupą na ziemię. Nic. Światło było za słabe, żeby pokazać ukryte ślady. Nova popatrzyła przez gogle i zobaczyła dokładnie to samo co bez nich. Mapa na pancerzu Echo była tak blada, że punkty zlewały się ze wzorem skorupy.
— Nova, a kompas? — zapytał Echo.
— Leży na moim biurku — powiedziała Nova. — Rozłożony na części. Wczoraj chciałam go ulepszyć.
Nikt nic nie powiedział, ale Blitz tak głośno wciągnął powietrze, żeby się nie roześmiać, że prawie się zakrztusił.
Scout poczuł w brzuchu zimny ucisk. A jeśli bez lupy nic nie umiem?
Echo położył mu łapę na ramieniu.
— Scout. Pamiętasz pierwszy dzień? Ślady przed twoim domem?
— Pamiętam.
— Lupa wtedy nie świeciła. A ty i tak poszedłeś za tropem. Nosem i oczami.
Scout wziął głęboki oddech. Racja. Tropiciel nie zaczyna od lupy. Zaczyna od patrzenia.
— Dobrze — powiedział. — Szukamy północy. Zacznijmy od drzew.
Podszedł do najbliższego grubego pnia i obszedł go dookoła.
— Patrzcie. Z jednej strony pień jest suchy, a z drugiej porośnięty mchem. Mech lubi cień i wilgoć, a najwięcej cienia jest zwykle od północy. Ale to nie jest pewne na sto procent, więc sprawdzimy więcej drzew.
Sprawdzili pięć. Na czterech mech rósł z tej samej strony. Na piątym ze wszystkich.
— Czyli mech to tylko wskazówka — powiedział Scout. — Potrzebujemy mocniejszego dowodu.
— Mam! — krzyknął Blitz i podskoczył. — Biegniemy w tamtą stronę i sprawdzamy!
— Albo — powiedział Scout — zrobimy zegar słoneczny.
Scout przy pniu drzewa pokazuje mech po jednej stronie. Drużyna przygląda się z zaciekawieniem, Echo notuje. W tle trzy rozchodzące się ścieżki.
Wbił w ziemię prosty patyk, na środku polany, gdzie słońce nie było zasłonięte. Cień patyka leżał na trawie jak długi, cienki palec. Na samym końcu cienia Scout położył kamyk.
— Teraz czekamy — powiedział. — Piętnaście minut. Słońce się przesunie i cień też.
— Piętnaście minut?! — zawołał Blitz. — Przecież w tym czasie przebiegłbym pół okolicy!
— Cień się nie spieszy — powiedział Echo. — To jedyna rzecz w tym lesie wolniejsza ode mnie.
Zjedli kanapki. Blitz obszedł patyk szesnaście razy, a potem zaczął liczyć mrówki. Gdy sięgał po czerwoną jagodę, którą zobaczył przy ścieżce, Camo odezwał się spokojnie:
— Nie jemy niczego, czego nie znamy. Tej jagody nie znam, więc ona zostaje tam, gdzie rośnie.
— Zostaje! — zgodził się Blitz i szybko schował łapy za plecy.
Po piętnastu minutach cień wyraźnie się przesunął. Scout położył drugi kamyk na jego końcu i połączył kamienie patykiem na ziemi.
— Ta linia biegnie ze wschodu na zachód — powiedział. — Cień poruszył się od zachodu do wschodu, bo słońce idzie od wschodu na zachód. Pierwszy kamyk jest po stronie zachodu, drugi po stronie wschodu. Teraz stanę tak, żeby pierwszy kamyk miał po lewej, a drugi po prawej, i patrzę przed siebie.
Stanął twarzą do ścieżki prowadzącej pod skały.
— To jest północ.
— Mech też tak wskazywał — powiedziała Nova.
— Wiatr też — dodał Scout. Pokazał pnie przy skałach. — Wszystkie pochylone w jedną stronę. Tak wygina drzewa wiatr, który wieje stale z jednego kierunku. Na przykład znad morza. A poza tym czuję sól.
Z prawej strony, od skał, płynął ledwo wyczuwalny zapach, słaby, ale prawdziwy.
— Mech, cień, drzewa i nos mówią to samo — powiedział Scout. — W prawo.
— Cztery dowody zamiast jednego — powiedział Echo i zapisał to w dzienniku. — Tak pracują prawdziwi tropiciele.
Polana. Patyk wbity w ziemię, a na trawie dwa kamyki na końcach cienia. Scout stoi twarzą do ścieżki między skałami. Blitz leży na brzuchu i wpatruje się w cień, Nova mierzy czas.
Ścieżka wiła się pod skałami, coraz węższa. Camo szedł coraz wolniej. W końcu przystanął i usiadł na płaskim kamieniu.
— Nic mi nie jest — powiedział. — Po prostu nogi mają dziś mniej ochoty niż ja.
Blitz popatrzył na niego i bez słowa odwrócił się plecami.
— Wskakuj.
— Blitz, jestem za ciężki...
— A Echo był lekki? — Blitz zerknął przez ramię. — Wskakuj.
Camo wspiął się na jego plecy. Blitz zachwiał się, bo Camo był cięższy niż Echo. Ale stał. Zwykłe nogi królika, który całe życie biegał.
Zrobił krok. Drugi. Trzeci.
— Wiesz co? — wysapał. — Echo też niosłem bez żadnych błyskawic. Dostałem je dopiero na szczycie latarni. Po tym, jak wróciłem po przyjaciela.
— Może to nigdy nie były buty — powiedział Camo cicho, z policzkiem przy jego uchu.
Nova szła obok i co jakiś czas podtrzymywała Camo, bo widziała, że Blitz się chwieje, a sam o pomoc nie poprosi.
— Daj mi laskę — powiedziała. — Poniosę.
Blitz już otwierał usta, żeby powiedzieć „dam radę sam”. Ale przypomniał sobie Novę w fontannie i te trzy godziny.
— Dzięki — powiedział.
Echo szedł obok Scouta i rysował w dzienniku mapę ścieżki zwykłym ołówkiem, bo pióro nie świeciło.
— Pióro nie świeci — powiedział. — Ale dalej pisze.
Drużyna maszeruje przez las. Blitz niesie Camo na plecach, Nova idzie obok z laską. Scout prowadzi, Echo rysuje w dzienniku. Popołudniowe słońce przebija przez drzewa.
Pod wieczór las się skończył. Stanęli na krawędzi wzgórza i zobaczyli morze.
Ogromne. Szare. Bez końca. Fale biły o klify w dole, a wiatr pachniał solą i rybami. Nikt nie podszedł do krawędzi, bo Camo zatrzymał ich kilka kroków wcześniej i powiedział, że na klify patrzy się z daleka. Na jednym z nich, daleko, paliło się małe, ciepłe, pomarańczowe światło.
— Latarnia — powiedział Scout.
Blitz ostrożnie postawił Camo na ziemi. Camo stanął i długo patrzył na światło.
— Zip — powiedział cicho.
Rozbili obóz na wzgórzu, z dala od krawędzi. Ognisko rozpalił Camo, a drużyna zbierała suche gałązki tak, żeby przez cały czas się widzieć.
Blitz usiadł obok Camo przy ognisku.
— Biegłem dziś bez magii — powiedział. — Niosłem cię bez magii. I dałem radę.
— Dałeś — powiedział Camo.
— Może Zip też sobie radzi bez magii. Bo to nie magia była w nim najważniejsza. Tak jak we mnie nie najważniejsze są buty.
Camo popatrzył na niego długo. Potem skinął głową. W świetle ogniska Scout mógłby przysiąc, że na policzku Camo mignęło coś zielonego.
Tej nocy Scout zapisał w swoim notesie:
„Wzgórze nad morzem. Za granicą Tropo magia słabnie, ale tropiciel nie zaczyna od lupy. Mech rośnie zwykle po stronie cienia, czyli od północy, ale sprawdzamy kilka drzew, nie jedno. Zrobiliśmy zegar słoneczny: patyk, dwa kamyki na końcach cienia i linia wschód–zachód. Stajesz tak, żeby pierwszy kamyk miał po lewej, i patrzysz na północ. Mech, cień, wiatr i sól mówiły to samo. Wieczorem zobaczyliśmy latarnię na klifie.”
KONIEC ODCINKA 2
Drużyna TROPO wróci w: „Latarnik”
🐾 Misja dla Ciebie!
Wyjdź z dorosłym na słoneczną trawę i zrób zegar słoneczny. Wbij patyk w ziemię, połóż kamyk na końcu jego cienia i poczekaj piętnaście minut. Połóż drugi kamyk na nowym końcu cienia. Linia między kamykami to wschód i zachód. Stań tak, by pierwszy kamyk był po lewej, a drugi po prawej: patrzysz na północ!