Szli na zachód przez kilka dni. Kompas Zipa wskazywał kierunek, a nos Scouta prowadził ich przez las. Krajobraz się zmieniał: klify zostały daleko za nimi, potem wzgórza, potem równina. A potem usłyszeli rzekę.

s2e4-img-1

Drużyna wychodzi z lasu na skarpę nad szeroką rzeką. Wartki nurt, kamieniste brzegi. W oddali stary kamienny most z jedną zawaloną podporą, obok drewniany warsztat z dymiącym kominem.

Rzeka była szeroka i głośna. Nurt toczył kamienie po dnie i było słychać, jak się o siebie obijają. Nad wodą stał most, stary, kamienny i piękny, ale połamany: dwie kamienne podpory stały, a trzecia leżała w wodzie. A obok, na tym brzegu, na którym stali, rozłożył się warsztat. Z szerokim dachem, z otwartymi drzwiami i dymem z komina. Ze środka dochodziło stukanie młotka.

Nova zatrzymała się i patrzyła na ułożone przy warsztacie belki, na linę, na stojaki do cięcia drewna, na rysunki przypięte do deski. Nawet z daleka widać było, że ktoś tu pracował z wielką starannością.

— Zumi — powiedział Echo.

— A jak nas przegoni? — szepnął Blitz.

Camo szedł z tyłu i od rana nie powiedział ani słowa. Od kiedy Zip powiedział, że z Zumi nie będzie łatwo, Camo przyglądał się własnym butom tak uważnie, jakby je pierwszy raz widział.

W drzwiach stała wydra z brązowym futrem ze srebrnymi pasmami, w fioletowej chustce na głowie, w fioletowym fartuchu poplamionym olejem i w okrągłych okularach. Przy pasku nosiła torbę z kluczami. Miarka krawiecka wisiała jej na szyi jak szalik. Spojrzała na bransoletki, na gogle Novy, na fioletowy blask w soczewkach.

A potem spojrzała na Camo. Młotek wypadł jej z łapy i z hukiem uderzył o ziemię.

— Nie — powiedziała.

— Nie teraz. Nie wiem, kim jest reszta, ale ciebie widzieć nie chcę. Nie dzisiaj.

Podniosła młotek, schowała do kieszeni fartucha i weszła do środka. Drzwi zostały otwarte, ale nikt nie powiedział „wejdźcie”.

— Zip miał rację — szepnął Blitz.

Nova patrzyła na belki, stojaki i rysunki. Poczuła coś dziwnego. Czuła się tu jak w domu.

— Idę do niej — powiedziała.

— Nova... — zaczął Scout.

— Zaraz was zawołam, jak coś się wyjaśni — powiedziała. — Poczekajcie przy moście.

— Poczekamy — powiedział Camo słabym głosem. Chyba się ucieszył, że jeszcze nie musi tam wchodzić.

Warsztat był piękny. Narzędzia na ścianach wisiały według wielkości, od największej piły do najmniejszego śrubokręta. Na stole stał malutki most z patyczków, zupełnie jak prawdziwy. A przez tylne okno widać było ten prawdziwy: nową drewnianą kładkę nad rzeką, zaraz za zakrętem.

— Piękna kładka — powiedziała Nova.

— Piękna i krzywa — burknęła Zumi. — Wieczorem stoi prosto. Rano się chwieje. Dwa razy wymieniałam słupy. Sama mierzyłam każdą deskę i sama sprawdzałam każdy gwóźdź. Ja wszystko robię sama. Wszystko jest dobrze zrobione, a ona się chwieje.

— Mogę popatrzeć z bliska? — zapytała Nova.

— Nie. — Zumi się obróciła. — To znaczy... pomyślę.

— Mój fioletowy kamyk — powiedziała nagle. — Zostawiłam go w Tropo, kiedy odchodziłam. Więc w końcu znalazł kogoś, kto się nim zajmie.

— Naprawiłam z nim fontannę na rynku — powiedziała Nova. — Z twoim schematem. Strona czterdzieści trzy.

— No dobrze — powiedziała. — Patrz. Ale nic nie znajdziesz. Ja szukam od trzech tygodni.

Poszły nad wodę. Kładka była zbudowana porządnie: równe deski, mocne barierki, cztery grube słupy wbite w dno rzeki. Nova obejrzała każdą deskę. Nie znalazła ani jednego błędu.

Poczuła, że w głowie kręci jej się gotowy plan: rozebrać wszystko, ponumerować, zmierzyć jeszcze raz. Sama. Przypomniała sobie fontannę i trzy godziny, które przesiedziała nad nią w pojedynkę.

I wtedy coś zauważyła. Poniżej kładki, przy brzegu, pływały w wodzie malutkie, jasne kawałeczki drewna. Takie same, jakie zostają w temperówce, kiedy się temperuje kredkę.

— Zumi, gdzie przycinasz drewno?

— W warsztacie. Zawsze.

— To skąd w rzece te kawałeczki drewna?

— Nie wiem — powiedziała w końcu.

— Ja też nie — powiedziała Nova. — Ale wiem, kto pomaga szukać. Mogę zawołać moją drużynę?

s2e4-img-3

Nova kuca na brzegu przy nowej drewnianej kładce i pokazuje malutkie kawałeczki drewna pływające w wodzie. Zumi stoi obok z założonymi łapami, ale patrzy uważnie.

Scout, Blitz i Echo przybiegli od razu. Camo został przy starym moście. Siedział na kamieniu i kopał czubkiem laski dołek w ziemi.

— Ktoś tu chodzi co noc — powiedział. — Szerokie łapy. A za nimi ciągnie się po błocie coś płaskiego i ciężkiego.

— Płaski ogon — powiedział Echo i wyjął z torby książkę o zwierzętach, którą zabrał z biblioteki Camo. — Bóbr. Bobry gryzą drewno przy samej wodzie i pracują w nocy. Mają takie mocne zęby, że przegryzają całe drzewa.

— W nocy — powtórzyła Zumi powoli. — Dlatego wieczorem wszystko stoi, a rano się chwieje.

Nova położyła się na brzuchu na brzegu i zajrzała pod kładkę. Nisko, tuż nad wodą, każdy słup był obgryziony dookoła, jak ołówek w temperówce. Z góry nie było tego widać.

— Szukałam błędu w swojej robocie — powiedziała cicho Zumi. — A on przypłynął rzeką.

— Dlatego lepiej patrzeć we dwie pary oczu — powiedziała Nova. — Albo w pięć.

— Ale czemu akurat kładka? — zapytał Blitz. — Tu jest pełno drzew!

Nikt nie wiedział. Scout poszedł dalej za śladami. Nie prowadziły do drzew. Prowadziły od wody prosto pod tylne okno warsztatu.

— Tu trawa jest wygnieciona — powiedział. — Jakby ktoś siedział w tym miejscu wiele wieczorów.

A obok, przy samej ścianie, Nova zobaczyła coś jeszcze: maleńki mostek ułożony z patyczków. Krzywy, ale z czterema słupkami i z barierkami po bokach.

— To przecież… moja kładka — powiedziała Zumi. — Tylko z patyków.

— To poczekajmy na niego — powiedziała Nova. — I zobaczymy.

Wieczorem usiedli cicho za warsztatem. Camo też przyszedł i usiadł trochę z boku. W oknie warsztatu paliła się lampa Zumi.

Długo nic się nie działo. Blitz zdążył dwa razy zasnąć i dwa razy się obudzić. Aż w końcu woda plusnęła.

Na brzeg wyszedł bóbr. Duży, brązowy, z płaskim ogonem. Nie podszedł do żadnego drzewa. Poszedł prosto do kładki, ugryzł słup raz i drugi, a potem przestał i popatrzył na okno warsztatu.

— To ty — powiedziała.

Bóbr zamarł z kawałkiem drewna w zębach. Wypuścił go. Przez chwilę wyglądał, jakby chciał uciec do wody. Ale nie uciekł.

— Przepraszam — powiedział cicho. — Ja tylko… chciałem mieć trochę drewna od pani. Bo pani buduje najpiękniej na całej rzece. Co wieczór patrzę przez okno, jak pani pracuje.

— Próbowałem zrobić taki most jak pani. Ale mi się krzywi.

— Bobry też budują — szepnął Echo do Blitza. — Tamy na rzekach i domki z gałęzi i błota, prosto w wodzie. Wchodzi się do nich pod wodą!

— Przez ciebie od trzech tygodni szukam błędu, którego nie ma — powiedziała. — Dwa razy budowałam od nowa.

— Nie wiedziałem, że przez to się chwieje. Myślałem, że jak wezmę troszkę od dołu, to nikt nie zauważy.

— Nawet troszkę to dalej nie twoje — powiedziała Zumi.

— Wiem. Teraz już wiem.

— Mogę się u pani uczyć? Umiem nosić drewno. Dużo drewna.

— Ja pracuję sama — powiedziała Zumi.

Bóbr kiwnął głową, jakby się tego spodziewał. Odwrócił się, wszedł do wody i odpłynął. Tylko krąg na wodzie powoli się rozszedł i zniknął.

s2e4-img-4

Noc nad rzeką. Bóbr stoi przy kładce z opuszczoną głową, obok niego krzywy mostek z patyków. Zumi stoi naprzeciwko, wyprostowana. W tle okno warsztatu z zapaloną lampą, a zza warsztatu wyglądają drużyna i Camo.

Zumi długo stała na brzegu. Patrzyła na krzywy mostek z patyków. Potem, na krótko, na Camo. I bez słowa wróciła do warsztatu.

Nova znalazła ją tam później. Zumi siedziała przy stole i obracała w łapach jeden patyk z mostku bobra.

— Zrobił barierki — powiedziała, nie podnosząc głowy. — Nikt go nie uczył, a zrobił barierki. Bo widział, że ja robię.

— Mógłby się nauczyć wszystkiego — powiedziała Nova.

— Ja już raz miałam drużynę. — Zumi odłożyła patyk. — Nie wyszło.

— Raz nie wyszło — powiedziała Nova. — To nie znaczy, że nie wyjdzie nigdy.

O świcie Scout obudził się pierwszy i zobaczył przez okno, jak Zumi idzie brzegiem rzeki. Doszła do kopca z gałęzi, który wystawał z wody za zakrętem. Postała przed nim chwilę. A potem zapukała w gałęzie, trzy razy.

— Zaczynamy o świcie — powiedziała Zumi. — Czyli teraz. I tak będzie codziennie. I od dziś drewno bierzesz z kosza, a nie z mojego mostu.

— A jak masz na imię? — zapytała Zumi.

— Dobrze, Pim. Chodź. Pokażę ci, jak się robi barierki, żeby się nie krzywiły.

s2e4-img-5

Świt nad rzeką. Zumi stoi przy kopcu z gałęzi wystającym z wody, a z wody wychyla się mokra głowa bobra. Mgła nad rzeką, pierwsze promienie słońca.

Camo stał w drzwiach warsztatu i patrzył na nich. Potem odwrócił się do drużyny.

— Ona poszła i zapukała — powiedział cicho. — A ja przez tyle lat nie umiałem.

— Masz jedno zdanie — powiedziała. — Ani za długie, ani za krótkie.

— Pamiętałem o was codziennie, ale ani razu do was nie przyszedłem, przepraszam.

— To są dwa zdania — powiedziała Zumi.

— Jedno, tylko z przecinkami.

— Przyjmuję połowę — powiedziała. — Jeszcze nie jest w porządku, Camo. Ale zaczyna być. Drugą połowę odpracujesz. Dziś nosisz deski. Lekkie, bo jesteś stary. Ale nosisz.

— Chętnie — powiedział.

— Tak chroni się drzewa nad rzekami — wyjaśniła. — Bobrom nic się nie dzieje, a drzewa i mosty stoją.

Camo nosił deski do nowych słupów. Raz upuścił jedną tuż obok stopy Blitza, który zdążył odskoczyć, i dwa razy przeprosił Zumi, zanim ta zdążyła cokolwiek powiedzieć.

— To trzy zdania — powiedziała Zumi. — Ale można zacząć od nowa.

Pracowali wszyscy razem cały dzień: Zumi z Pimem przy słupach, Scout i Blitz przy deskach, Echo czytał na głos z książki o bobrach, a Camo nosił, ile mógł. Pim nosił więcej niż wszyscy. Zumi co chwilę się zatrzymywała i patrzyła na nich, jakby coś sobie przypominała. Wieczorem kładka stała prosto i ani drgnęła.

Zjedli kolację przy dużym stole. W garnku bulgotała zupa jarzynowa, a Zumi pilnowała, żeby każdy dostał dokładkę. Pim też.

— Najlepsze rzeczy buduje się dla kogoś — powiedziała Nova, kiedy Zumi opowiadała o swoich mostach.

— Napis w fontannie. Pod mchem.

— No tak — powiedziała Zumi. — Zapomniałam, że go tam wyryłam.

Zumi podeszła do Novy z małym, skórzanym zawiniątkiem. Rozwinęła je na stole. W środku leżały malutkie klucze, śrubokręty i szczypce, tak małe, że pasowały do łapy szopicy jak ulane.

— Zrobiłam je dawno temu. Dla kogoś, kto kiedyś naprawi fontannę.

— Skąd wiedziałaś, że ktoś ją naprawi?

— Nie wiedziałam. Miałam nadzieję. — Zumi wzruszyła ramionami. — I pamiętaj: jak coś się psuje, nie szukaj błędu tylko u siebie. Czasem trzeba wyjść i rozejrzeć się dookoła.

s2e4-img-6

Zumi daje Novie skórzane zawiniątko z narzędziami. Nova je rozwija, a małe klucze błyszczą. Przez okno widać kładkę ze słupami owiniętymi siatką i bobra, który niesie patyk.

— Wiem, o co chcecie zapytać — powiedziała. — Nie, nie wracam z wami do Tropo. Mam tu robotę. I wspólnika. — Popatrzyła na drużynę, a potem na Camo. — Wiecie, przez tyle lat myślałam, że drużyny zawsze się kończą. Że lepiej wszystko robić samej, bo wtedy nikt nie zawiedzie. Przedwczoraj jedno z was zauważyło kawałeczki drewna w wodzie, drugie znalazło ślady, a trzecie wiedziało, kto gryzie. A wczoraj czwarte nosiło deski szybciej niż ja. A ty, Camo, nosiłeś, chociaż ledwo stałeś. Może drużyny się nie kończą. Może ktoś tylko musi wrócić.

— Przyjdę do Tropo — dodała Zumi. — Ławka na rynku się kiwa, słyszałam od przechodniów.

— Naprawdę? — zapytał Camo.

— Naprawdę. Wystarczy, że kiedy przyjdę, będzie czekał obiad. I Camo?

— Następnym razem nie czekaj tyle lat. Przyjdź i zapukaj.

— Przyjdę — powiedział Camo.

Szli wzdłuż rzeki na południe, w stronę gór. Blitz wyciągnął kompas Zipa, Scout szedł nosem, a Nova co kilka kroków dotykała skórzanego zawiniątka w kieszeni. Camo szedł obok Echo, prościej niż wczoraj. Na jego policzkach pojawił się delikatny odcień zieleni.

— Dwoje odwiedzonych, została jedna osoba — powiedział Echo.

— Ostatnia będzie najtrudniejsza — powiedział Camo.

— Bo Veda czekała najdłużej.

KONIEC ODCINKA 4

Drużyna TROPO wróci w: „Pusta Półka”

🐾 Misja dla Ciebie!

Wybierz się z dorosłym nad rzekę, staw albo do parku przy wodzie i poszukaj śladów bobra: drzew obgryzionych jak ołówek w temperówce, malutkich kawałeczków drewna przy pniu albo drzew owiniętych siatką. Bobra pewnie nie zobaczysz, bo pracuje w nocy, ale jego ślady na pewno! Narysuj, co udało Ci się znaleźć.